Gisteren, (ik schrijf dit op 21 februari 2026), hoorde ik via het NOS-journaal dat de plannen van het nieuwe minderheidskabinet niet zo goed uitpakken voor de lagere inkomens.
Zoals ik aan het eind van januari al liet weten, deel ik in aanloop naar de Helmondse gemeenteraadverkiezingen een aantal weken met u mijn gedachten over de democratie, het gemeentebestuur en de Helmondse mensen die hun stem uit kunnen brengen. Door het journaalbericht vraag ik mij onder meer af óf mensen met weinig geld via hun stemrecht niet ‘ns beter voor zichzelf kunnen kiezen. En vooral: of zij nu durven te vragen aan de mensen die raadslid willen worden, om écht op te komen voor de Helmondse mensen en hun belangen. Ook zoals zij vinden dat hun woonplaats moet zijn.
Ik heb geen concrete cijfers over het percentage mensen dat in Helmond tot de lagere inkomens gerekend wordt. (Dus echt heel arm is.) Landelijk zou dat iets boven de 3% liggen. En volgens de gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek leven in Nederland 1,1 miljoen mensen net boven de armoedegrens. Uitgaande van die informatie, vraag ik mij af waarom bij de landelijke verkiezingen dan niet veel meer stemmen uitgebracht worden op juist die partijen die wat voor de armsten willen doen.
Nu horen we al jaren dat mensen teleurgesteld en boos zijn over de politiek en zeggen: ‘Wij gaan niet meer stemmen, want ‘ut’ haalt toch niks uit.’ In Helmond was bij de laatste gemeenteraadsverkiezing de opkomst maar 40 %. Dus 60% van de mensen heeft de kans niet benut, om mee te bepalen hoe het democratische bestuur van Helmond samengesteld moest worden…
En dan vernemen we onlangs, (dat stond in deze weekkrant!): ‘Helmondse politiek verenigd tegen doodsbedreigingen en suggestieve uispraken’. Laat heel duidelijk zijn: ik weet totaal niet wie er anderen met de dood bedreigde en ook niet wat voor suggestieve uitspraken door wie tegen wie gedaan werden. (Met suggestieve uitspraken heb ik in Helmond ook wel eens te maken. Soms uit geheel onverwachte hoek, van de keurigste mensen… Maar dat geheel terzijde.) Dat bedreigen en onware kletspraat verkopen wil ik samenvatten met: agressie die ongewenst is. Het lijkt mij voor de personen in de gemeentelijke politiek wijs om zich bij zulke ervaringen niet de slachtofferrol aan te meten. Mijn gedachte is dat de mensen die zich agressief uiten juist degenen zijn waar naartoe zorg moet uitgaan. Hoe komt het dat mensen zo gaan doen? Wat goed zou zijn is wanneer bij iedereen die nu in Helmond in de volksvertegenwoordiging gekozen wil worden, het niet om de eigen ambities zou gaan, niet om dat eigen ego, maar om het dienstbaar zijn. Dus er allereerst voor de Helmondse mensen zijn. En ik zou, gezien de situatie in 2022, dan vooral aandacht schenken én goed luisteren naar die 60 % van de Helmondse bevolking die in 2022 de moed opgegeven had en niet ging stemmen.
Versta mij niet verkeerd, bedreigen en nare kletspraat over mensen verspreiden, dat keur ik ten zeerste af! Echter, er is ook een duidelijke taak voor allen die vanuit het gemeentehuis doende zijn. En dat zeg ik, vanuit wat ik de afgelopen jaren alsmaar meer hoor. Pak Helmond niet zo beknellend van de gewone Helmondse mensen af!
Geef de mensen in Helmond écht de kans om zelf te vertellen wat zij voor hun woonplaats willen. Dat gebeurt al jaren veel te weinig. Het is nog niet te laat, maar ik zou er nu toch wel eens werk van gaan maken! Het moet niet gaan om groei en allerlei andere theorieën die voortkomen uit streven naar nog meer geldelijk gewin.
Trouwens, zij die nog steeds menen dat groei moet, zouden zich zeker in dat wat de Britste econome Kate Raworth over de donuteconomie uitlegt, mogen verdiepen en daarnaast het boek van Roman Krznaric bestuderen over langetermijndenken in een kortetermijnwereld.