Ons Marij vertelt: Ons Marij beëdigd

zo 1 mrt, 08:39 Algemeen

Afgelopen maandag werden onze nieuwe ministers beëdigd in hun nieuwe functie, hebben jullie het gezien? Plechtige gezichten, Handje omhoog en hun belofte afgelegd. Maar… niet alleen zij werden beëdigd, ook Ons Marij stond een maandag met haar handje omhoog. Ja, echt waar. In de rechtbank in Breda werd ik beëdigd als babs voor één dag. En voor wie denkt wat is da nou weer? Babs betekent buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Met andere woorden, ik mag een huwelijk voltrekken.

Daar ben ik weer trouwens. Twee weken ginne column van Ons Marij. Dat voelde ook vur men vreemd. Ik ben een heel stukske opgeknapt, gelukkig. Nog niet helemaal dun oude, dat duurt nog wel effkus, maar we gaan vooruit en ik heb weer wa onderwerpjes en interviews in menne agenda staan. Maar dees verhaal wou ik heel graag mee jullie delen, want wa ben ik freet.

Bijna een jaar geleden kwamen Astrid en Kelly (hen ga ik trouwen) koffiedrinken. We kennen elkaar van mijn jaren dat ik bij Hart voor Muziek kwam. En het zijn vrienden voor het leven geworden. Ja, ze zijn hullemaal van een andere generatie, maar echte vriendschap kent geen leeftijd. Geen generatie. Alleen gevoel.

Ze hadden menne lievelingstaart meegebracht. En toen ik het mes erin wilde zetten, las ik bovenop de taart: Wil jij onze babs zijn? Ik keek naar hen, zij naar men en ik zei meteen ‘Jah natuurlijk wil ik da.’ Maar toen ze weer naar huis waren kreeg ik koudwatervrees, want zou ik dat wel kunnen? Het is niet zomaar iets. Het is hét moment van hun dag. De ceremonie, de woorden en de belofte. Maar ik sprak mezelf toe. Natuurlijk kende gij dees wel, Marij, zij willen een touch van Ons Marij. Geen hele stijve bedoeling, maar warmte, een lach en een klein traantje. Iets dat bij hen past. En absoluut ook bij men.

Afgelopen maandag stond ik dus in de rechtbank in Breda. Plechtig momentje hoor. Handje omhoog. Officiële woorden. Het was nog even spannend of het allemaal door kon gaan, want ik ben nog niet helemaal hersteld. We hadden er eigenlijk een hele feestdag van willen maken met een etentje erbij, maar dat hebben we moeten annuleren, da hou ik nog te goed. Alleen de reis was al een hele onderneming. Maar ik stond daar, en net als die ministers mag ook ik straks mijn taak uitvoeren. Alleen sta ik niet in Den Haag maar in Drimmelen. Ik sta straks voor twee mensen die echt voor elkaar kiezen. Ons Marij in unne blauwe toga. Iets statigs, iets officieels maar onder dieje toga blijf ik gewoon mezelf. Met mijn eigen woorden. Dat dit tot de mogelijkheden behoort wil ik toch meegeven, ik zat naast een vader die babs was voor het huwelijk van zijn zoon, hoe bijzonder is dat en ja dat kan tegenwoordig allemaal. Dus… maandag werden de ministers beëdigd maar ook Ons Marij. Zij kregen een ambtsketen, ik krijg unne blauwe toga. Zij dragen verantwoordelijkheid voor een land en ik draag verantwoordelijkheid voor een liefdesbelofte. En voor men vuult dat minstens zo groot, misschien zelfs groter. Want een land besturen is belangrijk, maar twee mensen verbinden die voor elkaar kiezen dat is onbetaalbaar.

Iedereen een fijn weekend.