Ons Marij vertelt: 65 jaar met een gouden randje

9 januari 2026, 13:28 Algemeen

Afgelopen zaterdag ben ik 65 jaar mogen worden. Vooral dat mogen is en blijft bijzonder, want er zijn genoeg mensen die het niet mogen worden. Daar ben ik me terdege van bewust. Vijfenzestig, Vruuger was da zonne leeftijd dat ge mee een bloemke, unne horloge en een handdruk mee pensioen ging, Klaar en gedaan. Ge mocht thuis gaan zitten, de krant lezen en op zaterdag naar de mert.

Vruuger wáren mensen van vijfenzestig ook echt wel wat ouwer in aanzien doen en laten. Nou stade gewoon nog midden in het leven mee oe 65. Ge hed plannen, afspraken en unne agenda die voller is dan ooit. De echte pensioenleeftijd is nu 67 jaar, dus ik heb nog twee jaarkes vur de boeg wat da betreft.

Natuurlijk wou ik menne 65ste verjaardag echt vieren. Ik ben zestig geworden in de coronatijd, dus nou wou ik het vieren op een bijzondere manier, met bijzondere mensen. En dat werden in men geval allemaal dames. En da is nie zomaar. Het zijn vrouwen waar ik iets fijns mee heb. De ene ken ik al vijfentwintig jaar, de ander tien. En sommige ja, die ken ik al bijna mijn hele leven. Maar één ding hebben ze allemaal gemeen: ze zijn stuk voor stuk bijzonder voor mij. En ze zijn me heel dierbaar. Met hen heb ik gelachen tot de tranen over men wangen liepen. We hebben samen ook gehuild. Maar vooral veel gelachen. Van die momenten die ge nooit meer vergeet. Als het eens minder gaat, zet dat je weer met beide benen op de grond. We zijn we er voor elkaar. Sommigen van jullie zijn mijn klankbord. Jullie weten alles van me. Echt alles. Het zijn schoonzussen, nichtjes, vriendinnen en natuurlijk ons Stacey.

Menne bedoeling was om ze mee te nemen naar één van de leukste en mooiste plekjes van Helmond wa men betreft, het Orgelmuseum, dat vind ik echt zo geweldig leuk, met daarna een heerlijke lunch. Maar helaas, het Orgelmuseum was gesloten. Da von ik zo jammer. Ik wilde ook echt een feestje op menne echte verjaardagsdag, uitstellen was dus ginne optie. Dus hebben we thuis koffie met gebak gedaan en zijn we daarna met z’n allen naar Hotel West-End gegaan om te lunchen. De lunchplank is mijn favoriet daar en ik vind het een zalig plekje om te vertoeven, het was er zelfs versierd. We hebben tweeënhalf uur heerlijk geluncht en gekletst, en ik heb iedereen verteld wat ze voor mij betekenen. Dit zijn de vriendschappen die het leven zo rijk maken. Ik vond het geweldig om samen met hen het leven te mogen vieren. Het begin van mijn 66ste levensjaar. Een middag met een gouden randje voor mij. Dankbaar voor al deze geweldige dames in mijn leven. Wat heb ik genoten. Inmiddels ben ik weer met beide benen op de grond beland en is het gewone leventje nu echt weer begonnen. En nou als 65-jarige en het vuult gewoon hetzelfde als toen ik 64 was. Deze foto met alle aanwezigen is me dan ook heel dierbaar. Een dag om nooit te vergeten.

Tot volgende week.