Dameskoor St. Jozef neemt afscheid

55 jaar dienstbaar

HELMOND Het dameskoor van de St. Jozefkerk viert op 21 april, tweede paasdag, haar 55-jarig bestaan. In de loop van die jaren hebben de dames een paar duizend eucharistievieringen gezongen. De reden dat zij het meer dan een halve eeuw hebben kunnen volhouden, is omdat zingen verbindt. Want dat is wat koorzang met je doet. Je gaat als vanzelf een hechte groep vormen. Maar zoals dat kerk-koorzang betaamt, er moet meer aan de hand zijn. Je zingt niet slechts voor eigen of elkaars genoegen, ook niet zozeer voor de mensen in de kerk. In de eerste plaats zing je om je dienstbaar te maken aan het geheel van de eredienst. Daarbij functioneert het koor als schakel tussen de kerkgangers die je aan het zingen wil krijgen en de priester. Dit lijkt in zekere zin een bescheiden positie, maar wel één die hoog mag worden aangeslagen. Dat de dames zich altijd gewaardeerd hebben gevoeld, heeft er mede voor gezorgd, samen met hun niet aflatende trouw, dat je als kerkkoor zolang kunt en mag bestaan. 

Omgaan met stem

Waar vrouwenstemmen op hogere leeftijd wel eens wat krakerig of krakkemikkig kunnen gaan worden (trouwens mannenstemmen net zo goed, of slecht), kan door een andere aanpak van de stem veel gestuurd worden. De zogenaamde ouder-wordende-stem is meestal een gevolg van verkeerd stemgebruik. Een andere benadering richt zich onder andere op het niet zo zingen of je leven ervan afhangt, geen adem-aanspanning, geen overdreven articulatie, geen opengesperde monden, kortom: niet je best te doen (!). Het op jezelf worden teruggeworpen door te horen wat je doet, het zingen met je oren, opent nieuwe mogelijkheden. Het streven naar rijke klinkers met boventonen levert hoorbaar resultaat op voor zangers zelf en toehoorders. Was het koor al jaren bekend om haar mooie klank, de laatste jaren is dat door de speciale aanpak alleen maar gegroeid. De ervaring van de kerkganger is dat de stemmen jonger klinken dan je zou mogen verwachten. Zo kan het koor nog jaren mee. Kleiner in aantal, maar groots in geluid.

Laatste keer

En toch, alles is eindig. Op diezelfde dag zal het dameskoor voor het laatst klinken. Tweede paasdag wordt dus een feestelijke viering en een afscheidsviering in één. Gaandeweg kunnen zich feiten aandienen waardoor het verstandiger lijkt om op een gegeven moment te gaan stoppen. Beredenerend neem je samen een weloverwogen besluit. Gevoelsmatig ligt dat toch heel anders. Het is natuurlijk met pijn in het hart, maar tegelijkertijd met een hart vol dankbaarheid dat de huidige dames een punt zetten achter een traditie van een halve eeuw. Alle overleden dames van het in hun tijd nog zo grote dameskoor zouden met hen meevoelen en er begrip voor hebben. 

Want wat is er gebeurd? Zo talrijk als het koor eenmaal was, is het inmiddels geslonken tot zes dames. Op een uitzondering na verliet nooit iemand het koor door opzegging. Dat zegt wel wat over de eensgezindheid. Verhuizing kon oorzaak zijn. Soms speelde de leeftijd een rol, waardoor mensen vanwege lichamelijke ongemakken afhaakten. Diverse keren zong het koor bij het overlijden van eigen koorleden. Gelukkig zorgde tussentijdse instroom ervoor dat het koor stand hield. Verschillende dirigenten hebben in die 55 jaar het koor mogen leiden. De laatste dirigent, Jos Leenen, heeft dat tot genoegen alweer enkele jaren mogen doen. Nu ook hij om gezondheidsredenen stapjes terug moet doen, is toch maar besloten om te stoppen. Nog één laatste keer zullen de dames uitbundig zingen in paasvreugde met alle alleluja’s van dien. 

Wie na de afscheidsviering in de St. Jozefkerk op 21 april van half tien persoonlijk afscheid wil nemen van koorleden en dirigent is daarvoor in de gelegenheid na afloop van de mis in de parochiezaal.