Bladgeritsel

Alles van waarde is weerloos. Dit is één van meest bekende Nederlandse dichtregels, afkomstig uit een gedicht uit 1974 van Lucebert (Amsterdam, 1924 – Alkmaar, 1994). Nu, ruim vijftig jaar later, lijkt het er sterk op dat deze dichter toen al aanvoelde wat er te gebeuren stond…

David van Reybrouck, die voor twee jaar benoemd is tot Denker der Nederlanden, bespreekt in zijn dit jaar gepubliceerde boek DE WERELD EN DE AARDE waar we nu terechtgekomen zijn. Vorige week heb ik dat boek (80 blz.) van David van Reybrouck gelezen. Daar begon ik aan nadat ik op 6 juli, aan het begin van de middag, op de televisie (NPO 1) eerst Het filosofisch kwintet zag. Eventueel kunt u dat programma terugkijken via tinyurl.com/filosofischkwintet. (Dat was ook dié zondag dat Mathieu van der Poel dit jaar in de Tour de France voor de eerste keer de gele trui kon aantrekken! Dat wil ik zeker niet onvermeld laten…) Achterop de kaft van zijn boek schrijft Van Reybrouck: ‘Het grootste veiligheidsvraagstuk van onze tijd is niet de wereld met haar onderlinge conflicten, maar de aarde die meer en meer ontregeld raakt. Steeds heviger gaat de planeet tegen de mensenwereld tekeer. De wereld heeft de fysieke aarde ontwricht en nu ontwricht de aarde de wereld.’ Tja, dat is schrikken. Mogelijk nog het meeste voor al die personen die via de politiek aan een machtspositie willen komen… Zij komen, volgens Van Reybrouck, met oplossingen die ruim vijftig jaar geleden nog geloofwaardig waren. Maar nu? Van daaruit wil ik volgende week verder ingaan op wat ‘van waarde’ is voor gewone Helmondse mensen. En dat extra, nadat in de Volkskrant van 14 juli door Sander Schimmelpenninck gesteld wordt, (ik citeer): ‘Straks zal de Nederlandse onderklasse, net als de Amerikaanse, weer massaal stemmen op partijen die hen armer en kansenongelijker maken.’

Helmond is maar een heel klein stipje op de wereldbol. Toch wil ik voor deze Helmondse weekkrant proberen om dat wat Van Reybrouck voor de hele aarde vaststelt, als het ware ‘ingedikt’, of ‘uitgelicht’, voor Helmond te bespreken. 

En daarop vooruit lopende laat ik u, na dát waarover ik de afgelopen twee weken al vertelde, nu vast de foto hieronder zien. Ik heb deze foto begin juni gemaakt. U ziet het goed, een veld waar volop margieten in bloei staan, in de verte enkele grote bomen en op het veld zijn enkele jonge boompjes natuurlijk ontsproten. Ik denk: de natuur was trouwhartig bezig om zich weer te herstellen. (Links achter op deze foto, dat was trouwens waar Huub Gruijters ooit een buitenmanege getimmerd had.) Ik zou graag verder met Helmondse mensen in gesprek willen over hoe zij deze plek ervaren, nadat ik eerst nog even, volgende week, vanuit gedegen wetenschappelijke kennis wat verder beschreven heb waarom oude natuur en historisch groen landschap in het belang zijn van onze leefomgeving. Het gaat daarbij dus niet alleen over mooie herinneringen uit de tijd dat Huub Gruijters nog leefde.