Ons Marij vertelt: Wandelen voor een gouden mandje

We blijven nog effkes in de Dierendag-modus. Afgelopen zondag werd er een prachtige wandeltocht georganiseerd door en voor Stichting Cavalier in Nood. We liepen in Well (Limburg). Deze stichting zet zich in voor Cavalier King Charles hundjes (net als onze hundjes) die het moeilijk hebben, want soms worden hondjes afgestaan omdat hun baasje ziek wordt of een andere reden. Maar regelmatig komen ze uit veel ergere situaties en zijn het afgedankte hondjes uit de broodfok die ze voor een heel klein bedrag vrij kunnen kopen. Het zijn hondjes die nooit daglicht hebben gezien en jarenlang in krappe hokken hebben gezeten, zonder liefde of aandacht. Daar leven ze puur om te produceren, zonder naam, zonder ooit een aai of zachte stem te horen, men maag draait er nog van om, maar ja dit bestaat. En dan zal ik maar niet vertellen wat er met hundjes gebeurt waarvan de stichting het niet weet dat ze afgedankt worden.

Bij Stichting Cavalier in Nood krijgen deze afgedankte hundjes eindelijk rust en zorg. Ze worden liefdevol opgevangen in gastgezinnen, waar ze stap voor stap leren wat het is om weer hond te mogen zijn. Eerst schrikken ze nog van elk geluid, weten niet wat een speeltje is of wat het betekent om op een warme schoot te liggen. Maar mee geduld, knuffels en zachte woorden bloeien ze langzaam op. De dierenarts kijkt ze hullemaal na, en ze worden zover dat kan weer gezond gemaakt. Pas als ze er helemaal klaar voor zijn, mogen ze vertrekken naar hun nieuwe, warme thuis, hun gouden mandje dat zorgvuldig wordt uitgekozen. Onze eigen Maddi komt ook van Cavalier in Nood. Ze was pas elf maanden oud toen haar vrouwtje ernstig ziek werd en ze een nieuw thuis zochten. En dat vonden ze, bij ons. Sinds die dag draag ik de stichting een heel warm hart toe.

Afgelopen zondag liepen we met een 20 Cavaliers door de bossen. Overal zag je wapperende oortjes, kwispelende staartjes en trotse baasjes. En wat mij het meest raakte, tussen al die blije hondjes liepen ook rescue hondjes mee, Cavaliers die ooit geen toekomst leken te hebben, maar nu straalden van geluk. Hun oogjes glinsterden, hun vacht glansde weer.

Er was ook een stand met allerlei leuke spulletjes waarvan de opbrengst naar de stichting gaat, want Cavalier in Nood draait helemaal op vrijwilligers en donaties. Mensen mee een groot hart, die zich dag in dag uit inzetten vur hundjes die zelf geen stem hebben. Zonder hen zouden veel van deze lieve zieltjes nooit de kans krijgen om opnieuw te beginnen.

Toen ik ’s avonds thuis moe op de bank zat, met Kate en Maddi dicht tegen me aan, dacht ik hoe mooi dat er mensen zijn die ervoor zorgen dat ándere hondjes dat geluk óók mogen ervaren. Ik kijk nu al uit naar mei 2026, dan is in Chaam de grote cavalier-loop, dan lopen er wel 200 hondjes mee, dit was een kleine warming up.

Gertie en Petra (de mensen achter deze stichting), een diepe buiging vur jullie, wat doen jullie machtig mooi werk en wat zijn jullie toppers.

En nee ik ga nie schooien, ik wil jullie alleen maar laten weten dat er echt heel veul mooie mensen op deze wereld rondlopen. Wat heb ik toch genoten afgelopen zondag.

Fijn weekend.